Napakasaya ko… natupad ko na rin ang matagal ko nang pinapangarap. Hulaan niyo kung ano? Wag Mo nang Itanong… Obvious naman diba?
Gusto ko nga palang magpasalamat sa lahat ng mga taong tumangkilik sa aking blog na ito. Sana po ay hindi kayo magsawa sa pagdaan at pag-iiwan ng mensahe. A million thanks nga din pala sa lahat ng aking mga kaibigan, kamag-anak, kapamilya at kapuso! God Bless You All!
*i-KLIK lamang ang larawan para maview ang full size nito*
sa tingin ko. umeepekto na ang hindi ko pagkain ng rice. dati-rati kasi hindi ko makaya-kayang hindi kumain ng rice, at kapag nasimulan ko nang kainin eh tuluy-tuloy na. dalawang tulog na lang at Reunion na namin ng mga relatives ko… at hindi aman ako papayag na sabihan nila akong chubby, naku ha! kapag nagtuluy-tuloy na ang pagpayat ko… saka na ako mag-gi-gym. sayang BIRTHDAY pa naman sana ng MAMA ni Jericho sa Saturday, sakto namang Reunion yun… gusto ko pa naman na sana sila ulit makita at matikman ang uber-delicious foods na niluluto at hinahanda nila (diet ka jan!) pero hindi ako kakain ng kanin. PRAMIZ!
at siyempre masusubukan na naman ang talent ko sa pagkanta sa Saturday. nagtataka tuloy ako kung bakit hindi maganda ang labas ng boses ko kapag nakina Jericho at Joy ako. waaaaaaaah! sana naman eh maganda ang labas ng boses ko sa Reunion. kahapon lang, nagvideoke na naman kami sa Novis ni Herson at Mar, at pinalakpakan ako ng todo-todo at siyempre nakatanggap ako ng 4 song requests na parang trophy na sa akin. it means napakagaling ko hahahaha! naaawa tuloy ako sa iba, ayaw na tuloy nilang kumanta nang marinig nila ako.
o sige na hanggang dito na lang muna, napadaan lang aman po ako eh. hanggang sa muli ha!
merong tao akong ayaw idamay sa anumang entry ko dito sa blog ko. ayokong maging bahagi kasi siya ng bloglife ko. dahil siya ang aking “Present” … tama nang manatili na lamang siya sa aking pansariling buhay.
sa ngayon. sa tingin ko masayang-masaya na ako sa buhay ko. wag niyo nang itanong kung bakit? obvious naman diba? may nagtanong sa akin kung sino nga ba si Jordan? si JORDAN??? tsk tsk tsk! isa na siyang kahapon. para sakin mas masarap na kalimutan ang mga bagay na dapat nang makalimutan forever. ayoko na siyang isipin. pasasaan ba’t tuluyan na siyang mawawala sa sistema ko. sistemang nilamon niya nang buong-buo. tama nang ibaon na lang siya sa nakalibing na mga alaala.
sa mga nakaraang mga araw. alam kong masayang-masaya na ako. kahit pa may umeepal pa rin sa buhay ko. at ayoko na ring isipin ang mga taong pilit na sumira sa buhay ko. paksyet na lang sila!!!
kailan lang. nagparamdam sakin ang kaklase ko dati sa Guzman na si Rap-Rap. niyayaya niya akong pumunta sa bahay nila kasama ang dalawa pa naming kaklaseng sina Ed at Ernest. pero sa kasamaang palad. nag-inarte si Ed at wala naman si Ernest, nang tinext ko naman si Ceejay, na isa pa naming kaklase eh kasalukuyang nasa dulo ng walang hanggan. tinext ko na lang ulit siya na hindi na nga kami matutuloy.
hanggang sa napag-usapan naming ituloy na lamang ang sama-sama sa March 25, 2008, birthday daw kasi ni Rap-Rap. sinabi kong pasabihan na niya ang lahat ng mga kaklase namin i-chain text niya kung maaari. gawin niya ang lahat ng mga POSIBLENG paraan para dumating ang mas nakararami. ilan na ang nagparamdam at nagsabing darating sila sa araw na iyon. sana lang matuloy. sa buhay ko maraming-maraming tao na akong namimiss, at hindi ko ibinaon sa limot. sana nga magsama-sama kami ngayon. balitaan, kumustahan, kwentuhan. alam kong magiging napakasaya nun.
kaya sa lahat ng mga taga- Guzman College of Science and Technology. kitakits na lang tayo sa March 25, 2008, alas-tres ng hapon sa mismong tapat ng school.
P.S. nagyaya nga rin po pala si Rose (Norhinia) Sema sa Pizza Hut Glorrieta, andun daw si Darrel. bahala na kung sinong sasama, sa Monday, March 10. manlilibre daw siya dahil birthday niya.
HAPPY BIRTHDAY SEMA!
namimiss ko na naman ang mga kaibigan ko noon sa opisina. haiz, matagal na rin pala mula noong huli kaming magkita. hindi na nakakatext sina Joy at Jericho… me bago pa ba? eh antatamad naman nila talagang mag-load. si Eve at Andrea ayun at me mga balita pa rin naman… sa text na nga lang. Si Jessica, sa text din. Si Abbie, well asa pako sa intsik na yun eh minsanan lang naman talaga magtext yun kahit na noon pa. si Rose, balita ko ayos na sa buhay may-asawa. yung iba gaya nina Maan, Khin at iba pa naming katropa, hindi na bumabalita. at yung iba naman… nevermind.
minsan nakakatamad naring puro kuwentuhan na lang kami ng mga kabarkada ko ngayon dito samin. hindi naman lahat ng oras gusto kong maki-chikka chikka. namimiss ko pa rin yung dati. si ex-bestfriend… ayun at wala na talagang imikan. ewan ko nga ba kung bakit palagi ko siyang napapanaginipan with his wife na kailan lang eh nakahiwalayan niya. GUILTY siguro ako. pero sabi naman ng ex-wife niya, wag daw akong maguilty dahil wala naman daw akong kasalanan. dati pa raw niyang balak na hiwalayan yun. pero ewan kung bakit parang nagiguilty talaga ako.
PS: kakamoderate ko lang ng koment ni Joy.
napanood ko na ang indie film na “Ang Lalaki Sa Parola” naalala ko tuloy noon na sinabi sakin ng kaibigan kong si Joy yung tungkol dun. sa wakas napanood ko na. anlufet ng pelikula. totoong-totoo… napakaganda, pati pagkakagawa, kahit na tatlong araw lang na ginawa at digicam lang ang ginamit sa paggawa nito… ayos na ayos, sulit na sulit ang thirty five pesos na pinambili ko ng piniratang cd sa quiapo.
panoorin niyo rin.
You are currently browsing the wag mo nang itanong... obvious naman diba? blog archives for Marso, 2008.
